Over internetridders en wielerterroristen

In 2019 is SIRE (Stichting Ideële Reclame) in Nederland gestart met de campagne #doeslief . In juli van dit jaar was “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” de spreuk van de maand bij de Bond Zonder Naam in België [2].

Als je een beetje om je heen kijkt lijkt de onverdraagzaamheid toch nog steeds verder toe te nemen.


Zo schrok ik een aantal dagen geleden toen ik de reacties las op nu.nl [3] bij het bericht dat de mevrouw die betrokken was bij het fietsongeluk van oud minister Dekker vervolgd wordt door het Openbaar Ministerie. Deze vrouw zou de oud minister bij de arm hebben gegrepen waardoor hij over de kop is gegaan en zwaar lichamelijk letsel heeft opgelopen. Het Openbaar Ministerie ziet blijkbaar reden om dit verder te onderzoeken en de vrouw te vervolgen. Oud minister Dekker wordt echter door een groot aantal mensen, die volgens mij echt niet allemaal bij justitie kunnen werken en ook niet allemaal bij het ongeluk aanwezig geweest kunnen zijn, onmiddellijk veroordeeld, en krijgt net als alle andere “wielerterroristen”, die uiteraard helemaal niet bij dit incident betrokken waren, de meest verschrikkelijke verwensingen naar het (gelukkig) meestal helmdragende hoofd geslingerd. Waar komt deze frustratie toch vandaan?






Nu hoef je niet lang op het internet rond te kijken om erachter te komen dat “wieler bashen” helemaal “hot” is. Bij zo ongeveer elk bericht over fietsers of een ongeval waarbij een fietser betrokken is staan heel veel reacties van internetridders die hopen dat de fietser ofwel dodelijk gewond is of de wens uitspreken dat alle fietsers van de weg worden gereden omdat het allemaal asocialen zijn, en soms nog veel onsmakelijker zaken.


Gisteren schrok ik ook, maar dan van twee wielrenners. In een dorpje vlak bij mij thuis reed ik over de hoofdstraat; een 30 km zone en voorrangsweg. Plots komen uit de straat rechts twee wielrenners aan hoge snelheid. Afremmen was duidelijk geen optie en gemakshalve werden de haaientanden op de weg dan ook genegeerd. De twee heren zijn er net in geslaagd om hun fietsen niet in de flank van mijn auto te boren, meegeholpen door het feit dat ik (in een reflex) uitgeweken was naar de andere weghelft. Groot geluk voor mij, en voor deze heren, dat er geen tegenliggend verkeer kwam. Uiteraard was de ontstane situatie de schuld van de blonde vrouwelijke bestuurster van de auto, en dit moest mij met verschillende gebaren worden duidelijk gemaakt.

Ook al woon ik in het “fietswalhalla” dat Nederlands Zuid Limburg is, dit soort gedrag kom ik toch maar zeer zelden tegen. Uiteraard zijn er overal wel “rotte appels” te vinden, maar dat zeldzaam voorkomend gedrag zou moeten leiden tot min of meer algemene haat jegens fietsers/wielrenners vind ik onbegrijpelijk.

Volgens een artikel van RTL nieuws [4] denken we met z'n allen dat het de bedoeling van berichten op social media is dat wij onze mening daarover ventileren, en dat doen we dan ook op grote schaal. Daarbij komt nog dat mensen helemaal niet doorhebben, of nadenken over, wie of wat er achter een bericht zit en zelf ook anoniem denken te zijn, wat duidelijk het taalgebruik op negatieve wijze beïnvloedt.


Als we allemaal wat geduld zouden kunnen opbrengen, en elkaar een beetje de ruimte zouden gunnen, zou het volgens mij een stuk aangenamer op de weg kunnen worden. We moeten uiteindelijk allemaal over de weg en/of het fietspad, en die wegen zijn er echt voor ons allemaal. Op die manier zouden die campagnes van SIRE en de Bond Zonder Naam niet meer nodig zijn. Met andere woorden: #doeslief en “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”.

41 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven